Wiersz komputerowca

Ściągnięte z czasopisma

“Nie chcę podwyżki, nie chcę trzynastki,
To wszystko tylko szczęścia namiastki.
A szczęście dla mnie - to praca szczera:
Dwadzieścia godzin przy komputerach.
Nie wzbraniaj Ojcze! Precz z oczu Matko!
Nie dla mnie żona i dzieci stadko.
Jeść, spać, dorastać - Ja pragnę w biurze
I umrzeć - z dłońmi na klawiaturze…”

autor nieznany

Trackback this Post | Feed on comments to this Post

Skomentuj